مستوره کردستانی

دنیا آمده. وی دختر ابوالحسن بیگ، فرزند آقا ناظر كردستانی، ناظر صندوقخانهی والیان كردستان

و برادرزاده میرزا عبدالله رونق، مؤلف تذكره ی حدیقه امان اللهی و همسرش خسروخان، والی

كردستان بود. خانوادهاش معروف به قادری و پدرش از مقربین ان خاندان و از محترمین مردم كردستان

بود. به نوشتهی تاریخ كرد و كردستان خسروخان پدرمستوره را كه دایی او نیز بود به زندان انداخت

و مبلغ زیادی از وی به عنوان جریمه گرفت و بعد به عنوان دلجویی و مصالحه دخترش را (مستوره) به

زنی گرفت او چهار سال پیش از آن، حسن جهان خانم متخلص به والیه، دختر فتحعلی شاه قاجار

را به همسری خود درآورده بود.

گرفتارم به نازی چاوه كانی مه ستی فه تتانت

بریندارم به تیری سینه سوزی نیشی موژگانت

به تالی په رچه می ئه گریجه كانت غاره تت كردم

دلیكم بوو ئه ویشت خسته نا و چاهی زه نه خدانت

به قوربان! عاشقان ئه مرو هه مووها تونه پابوست

منیش هاتم بفه ر مو بمكوژن بمكه ن به قوربانت

ته شه ككور واجیبه بومن ئه گه و بمرم به زه خمی تو

به شه رطی كفنه كه م بد رووی به تای زولفی په ریشانت

له كوشتن گه رده نت ئا زاد ده كه م خوت بتیه سه رقه برم

كه روژی جومعه بم نیژی له لای نه عشی شه هیدانت

ئه توئه مرو له مولكی دلبه ری دا نا دره ی ده هری